گردد و حسد نورزد ، و چون بزرگان در مجلس او حاضر شدند يا به او اقتدا كردند سخنش دگرگون نشود و حالش تفاوت نكند ، بلكه بر همان حال و روش باقى بماند ، و به بندگان خدا با يك چشم بنگرد . تنبيه : چون حقيقت ريا را شناختى ، خواهى دانست كه هر گاه كردار يا گفتار بعضى از شايستگان محرّك ديگران براى اشتغال به طاعت شود اين طاعت اگر با خلوص آغاز شده باشد ريائى نيست ، هر چند آن ديگرى اگر طاعت يكى از صالحان را نمىديد يا نمىشنيد آن را انجام نمىداد . پس كسى كه به سحرخيزى و نماز شب عادت ندارد ولى در جائى با شب زنده داران و نماز شبگزاران باشد و چون ايشان برخيزند و به نماز پردازند نشاط پيدا كند و در تهجّد با آنان موافقت نمايد ، اين عمل بعد از آنكه به قصد ثواب و تقرب به خدا باشد ريا نيست ، زيرا هر مؤمنى به عبادت پروردگار و نماز شب رغبت دارد ، و ليكن موانع و غفلت او را باز مىدارد ، و چون اشخاص شب زنده دار و متهجّد را ببيند مشاهدهء طاعت ايشان سبب زوال غفلت از او خواهد شد ، همچنانكه سخن و وعظ آنان نيز مىتواند چنين تأثيرى داشته باشد و انگيزهء دينى بدون ريا محرّك اوست و وى را به موافقت با ايشان مىخواند . و چه بسا مواردى كه در آن مانعى نباشد و فرصت را غنيمت شمرد و او را از موضع ايمان به طاعت برانگيزد . و بر همين قياس است ديگر اعمال نيك از قبيل روزه و صدقه دادن و قرائت قرآن و ذكر و امثال اينها .